Δυο γκαζι, μια φρενο...

23.

2008-07-29T13:39:00.000-07:00

Έρωτα

άσε με να κοιμηθώ

απάλλαξε με από την μυρωδιά της

Έρωτα

το καλοκαίρι μου ήταν άσπρο

πέταγε σαν σεντόνι στις ήρεμες παραλίες

μα εσύ το έκανες κόκκινο

Έρωτα

το ξέρω πως θα φύγεις

το ξέρω

πως

θα φύγεις.

* 99 *

2007-10-16T10:21:00.001-07:00

Ο παπάς πεθαίνει. Και τώρα ποιος θα προσεύχεται για την σωτηρία μας?

Πρέπει να σωθώ, δεν ξέρω τι θα κάνετε...κόψτε το λαιμό σας. Πρέπει να κάνω τα τηλεφωνήματα μου, να δω τι θα γίνει.

Ενώ ο παπάς πεθαίνει. Σήμερα έχει ωραίο καιρό, θα πάω μια βόλτα, θα ανάψω και ένα κεράκι πριν πάω για καφέ με το Μαράκι.

Γιατί ο παπάς πεθαίνει, και πιστεύω πως θα εκτιμήσει την χειρονομία μου. Ίσως ευννοηθώ, ποτέ δεν ξέρεις.

Καμιά φορά που κοιμάμαι όρθιος, αναρωτιέμαι. Τόσα λεφτά, τι τα κάνουν? Όλα σε κοσμήματα και χρυσά καπέλα?

Είναι όμως ντροπή, κάποιος απόψε πεθαίνει. Από καρκίνο. Ναι από καρκίνο. Γιατί φοβούνται όλοι αυτή την λέξη?

Ας είναι, για να μην προκαλώ δυσάρεστα συναισθήματα στην ποπ κουλτούρα μας, θα αντικαταστήσω την λέξη καρκίνος με την λέξη ευτυχία.

Ο παπάς θα πεθάνει ευτυχισμένος στον ύπνο του. Η ευτυχία έρχεται πάντα εκεί που δεν την περιμένεις. Ζούμε σε ένα ευτυχισμένο κοινωνικό περιβάλλον, όπου και να πάω, όπου και να σταθώ, μια αλλόκοτη μυρωδιά ευτυχίας με κατακλύζει.

Αντί να κάνουν όλοι τους θλιμμένους, ας δώσουν την μισή περιουσία της εκκλησίας στα ερευνητικά κέντρα για τον καρκίνο, και σε ανθρώπινες συνθήκες νοσηλείας για τους χιλιάδες φτωχούς αλλά καθόλα αξιοπρεπείς μελλοθάνατους.

Αλλά ξέχασα, όλοι θα προσφέρουν την συμπόνοια και την αγάπη τους, μέσω τηλεοράσεως φυσικά. Και όχι δίπλα στο κρεββάτι του πόνου, μέσα στο βουβό σπίτι που πνίγει τα δάκρυα του στα τσιμέντα.

Γιατί εκεί υπάρχει ο κίνδυνος να πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει, αντί να μας σώσει.

Και τότε το μόνο που θα προλαβαίναμε να ψάλλουμε είναι

Κα-τε-δα-φι-ζό-με-θα.

* 95 *

2007-08-25T10:38:00.000-07:00

Ταλέντο μας η καταστροφή. Ένστινκτο μας το να πετάμε το μπαλάκι των ευθυνών μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται. Φταίει ο καιρός, φταίει ο εμπρηστής, φταίνε τα μακαρόνια που έφαγα χθες βράδυ. Εμείς πάντως δεν φταίμε. Χρέος μας ο πόνος για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν. Για την φύση δεν θα σκάσουμε κιόλας, ποια δέντρα και ποια ανυπεράσπιστα ζώα. Στα παπάρια μας ρε.

ΥΓ. Να θυμηθώ να ρωτήσω τον real-estate agent της γειτονιάς μου για καμιά καλή ευκαιρία στις μη-αναδασωτέες εκτάσεις. Και να αγοράσω γάλα για τα παιδιά.

91

2007-07-09T12:09:00.001-07:00

Ένα άδειο καλοκαίρι, ζεστό σαν όλα τα άλλα

Σε περιμένει να το προσπεράσεις

Κλεισμένος στα τσιμέντα της ψυχής σου

Που χτίζεις γύρω σου, σαν ένα μικρό παιδάκι

Που νομίζει ότι κι αυτό ακόμη είναι ένα παιχνίδι

Που νομίζει ότι φτιάχνει ένα όμορφο άγαλμα

Και όχι την γυάλινη βιτρίνα που για πάντα θα το περικλύει

Κρίμα.

89

2007-07-05T11:37:00.000-07:00

Ιδού τί εστί πόλεμος κύριοι. Ιδού όλοι οι κομπάρσοι από το ‘This is Sparta’ μαζεμένοι σε ένα ξέφωτο. Ιδού και οι Metallica. 25.000 παιδιά που βρέθηκαν έκει ακόμα αναρρώνουν, ακόμα πονάνε σε όλο τους το σώμα και σέρνονται από καρέκλα σε κρεββάτι. Δεν ξέρουν που να πουν τον πόνο τους, που να πουν την τρέλα τους. Το μυαλό τους δεν μπορεί να εστιάσει, τα δάχτυλα τους παίζουν ακόμα κιθάρα. Φτύνουν ακόμα το χώμα της Μαλακάσας. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ξεχάσουν ποτέ εκείνη την στιγμή. Λίγο πριν βραδιάσει. Και η πρώτη νότα έπεσε στον πυρηνικό αντιδραστήρα μιας κοιμισμένης πρωτόγονης φυλής. Και μετά, έγινε της πουτάνας.

* 7:47 *

2007-06-07T00:06:00.000-07:00

Εταιρίες. Πολυεθνικές. Ψηλά κτίρια με σκούρα τζάμια και ένα τεράστιο λογότυπο στην κορυφή. Βλέμματα τσιτωμένα, στείλε μου email λέει, να το προωθήσεις στο τμήμα πωλήσεων λέει η διπλανή της. Φοράνε κυριλέ ρούχα, καπνίζουν συνέχεια, παραγγέλνουν κάθε πρωί καφέ από κάτω.Ο εκτυπωτής κάτι έπαθε, δεν τυπώνει διπλή σελίδα. Αυτό που κρατάς πρέπει να αποσταλλεί σήμερα, σε όλο το δίκτυο. Το μεσημέρι έχουμε συνάντηση, στις 2. Τί έκανες χθες το βράδυ? Βαριέμαι, κάτσε να τσεκάρω πάλι τα email μου. Ακόμα 10 είναι η ώρα? Καλημέρα κύριε Διευθυντή. Καλημέρα.

* 83 *

2007-05-10T12:29:00.000-07:00

Ανοίγεις το παράθυρο, σκας από την ζέστη. Σε λίγο θα είσαι ένα λιωμένο παγωτό που θα γλυστράει με τις πολύχρωμες μποτιλιαρισμένες λαμαρίνες της Κηφισίας.

Το μυαλό σου βράζει, το μυαλό σου ταξιδεύει στο τέλος του δρόμου. Πάντα βιάζεσαι κάπου αλλού να πας. Πάντα.

Κρύβεις με τα χέρια σου τον ήλιο που σε θέλει τυφλό.

Κοιτάς τριγύρω σου, σαν τίποτα να μην κοιτάς.

Θες μια αφορμή για να παραδωθείς.

Ένα καλό τραγούδι για να ξεφύγεις.

Η βαρύτητα, ο χειρότερος σου εχθρός.

Χορεύεις, όλοι νομίζουν πως χορεύεις.

Ενώ εσύ προσπαθείς να πετάξεις.

Να πετάξεις.

Τραγούδι: Ξύλινα Σπαθιά - Τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Καλό καλοκαίρι. xxx

* 65 *

2007-04-13T15:23:00.000-07:00

Το άλλο μας μισό στην μιζέρια
ονομάζεται σχέση

Η άσκηση εξουσίας πάνω στις ζωές άλλων
ονομάζεται ‘κάνουμε πράγματα μαζί’

Η ζωή ίσως δεν μας συμπεριφέρθηκε σωστά
Μα έχουμε πάντα τον σύντροφο μας να καταδυναστεύσουμε
Δηλαδή σχέση

Το να προσπαθείς να αλλάξεις τον χαρακτήρα του αγαπημένου σου
με το έτσι θέλω
Ονομάζεται ‘ο Γιάννης ωρίμασε’

Η ρηχότητα της προσωπικότητας μας θέλει ένα ταίρι
για την επί ματαίω περιπλάνηση μας στις βιτρίνες των μαγαζιών
τις καφετέριες, τις παραλίες με τις ξαπλώστρες

τα ιταλικά εστιατόρια
τα κατάμεστα σινεμά που παίζουν ρομαντικές κομεντί

Σχέση.

* 63 *

2007-03-20T11:30:00.000-07:00

Σε όλα τα παιδιά που αποφασίσαν ότι το τέλος έπρεπε να έρθει σε μια βουβή σκοπιά.

Σε όλους τους γονείς που θυμούνται την τελευταία συνομιλία με το παιδί τους

Το παιδικό χαμόγελο του, την ημέρα που περπάτησε για πρώτη φορά

Τα πρώτα του γενέθλια

Την ημέρα που πέρασε την πύλη

Την τελευταία του ματιά.

* 59 *

2007-03-15T13:24:00.000-07:00

Μαζεύτηκαν πάλι στα τηλεοπτικά παράθυρα και μιλάνε για τους κουκουλοφόρους.

Κάτι ευκατάστατες μεγαλοκοπέλες με ταγιεράκια λένε την άποψη τους στα βιαστικά, γιατί έχουν να πάνε στο Κολωνάκι μετά για φαγητό, και δεν θα βρουν να παρκάρουν το τζιπ.

Κάτι ανδρείκελα ντυμένα γαμπροί ουρλιάζουν, τους τρέχουν τα σάλια από την λύσσα
«Να τους συλλάβουν, δεν σέβονται τίποτα, είναι απειλή για την δημοκρατία»

Ποια δημοκρατία ακριβώς?

Την δημοκρατία του βασικού μισθού, της αδυσώπητης φορολογίας, της τοκογλυφικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων από τις τράπεζες?

Την δημοκρατία των λίγων και προνομιούχων, την δημοκρατία των ατιμώρητων εργατικών ατυχημάτων, της κατευθυνομένης υποκουλτούρας των ΜΜΕ?

Μήπως την δημοκρατία που δίνει ένα ξεροκόμματο στους ηλικιωμένους και τους κλείνει σε ιδρύματα, την δημοκρατία που βαράει τα παιδιά της με γκλομπ όποτε αυτά υψώνουν ανάστημα?

Έϊ εσύ, για ένα κομμάτι ψωμί σε βάζουν να βαράς τα παιδιά σου.

Για ένα κομμάτι ψωμί σε βάζουν να τους τσαλακώνεις για πάντα την αξιοπρέπεια, πατώντας με την αρβύλα σου το ματωμένο κεφάλι τους στον δρόμο.

Ας σταματήσουν λοιπόν οι βολεμένοι, οι επαναπαυμένοι στις δουλίτσες τους, τα δήθεν παιδιά του λαού και οι τσάμπα μάγκες να αναρωτιούνται το γιατί.

Εμείς κάναμε χίλια κομμάτια την ψυχή τους και τα όνειρα τους, αυτοί κάνουν θρύψαλλα τα αυτοκίνητα μας, βάζουν φωτιά στις τράπεζες που χρωστάμε τα λεφτά μας, τις βιτρίνες που αγοράζουμε τα πρόσκαιρα αντι-καταθλιπτικά μας.

Αυτά τα παιδιά μας τιμωρούν για την αδιαφορία μας, για τον υλισμό μας.

* 53 *

2007-02-14T13:33:00.000-08:00

Κλείσε την τηλεόραση. Ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπο σου. Πλύνε τα δόντια. Σβήσε το φως στο σαλόνι. Πάρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Και φύγε.

Βάλε μουσική στο αμάξι. Για λίγο, κάνε πως ξεχνάς. Προσποιήσου οτί εδώ είναι η αρχή. Αυτός ο δρόμος σε γέννησε. Τα αδέλφια σου είναι όλοι, οι εχθροί σου, οι πάντες. Σπίτι σου η γη, μοναξιά σου ο ουρανός, κάθε βράδυ. Αυτή είναι η ζωή σου, ανοιχτή και πρόστυχη. Η μόνη αλήθεια το τιμόνι που κρατάς.

Οδήγα. Ίσως κάνεις τον κύκλο, και σπίτι σου γυρίσεις. Θα βάλεις το αμάξι στο γκαράζ, χαϊδέψεις αμήχανα τα μαλλιά σου, και πας για ύπνο.

Ίσως όμως και δεν γυρίσεις. Ίσως βουλιάξεις σε νέες αγκαλιές, με φρέσκα πανιά και ευφάνταστα μυστικά. Μα δεν θέλω ποτέ μου να μάθω πού θα πας. Αρκεί να θυμάσαι, να έχεις πάντα κοντά σου τα κλειδιά.

* 49 *

2007-02-08T14:58:00.000-08:00

«Γέμισε ο πλανήτης με ανθρωπάκια που είναι το κέντρο του κόσμου.»

Είναι βράδυ, περιφέρεσαι στα δρομάκια. Ο κόσμος κοιμάται. Ανάβεις τσιγάρο, παίρνεις μια τζούρα και η καύτρα φωτίζει από μακριά. Απλά περπατάς. Σκέφτεσαι να ξυπνήσεις αύριο το πρωί στις 9 να πας στη δουλειά. Μετά ίσως την πας έξω για φαγητό, ‘κάπου καλά’. Γυρίσετε σπίτι, κάνετε σεξ. Θα πας να της τον βάλεις από πίσω, θα σου πει και πάλι όχι. Γαμώτο. Μα και να ακούει μόνο λαϊκά? Εσύ μεγάλωσες με Rolling Stones, αυτή κουνώντας τον κώλο της και χτυπώντας παλαμάκια. Ας ήμουν ο Ρέμος και σου έλεγα εγώ.

Το τσιγάρο έχει τελειώσει, έκανες και το μισό φίλτρο. Το πετάς στον τοίχο, πέφτει στο πεζοδρόμιο, ακόμα βγάζει καπνό. Κοιτάζεις δεξια-αριστερά . Ο δρόμος άδειος. Ο κόσμος κοιμάται. Βάζεις το δεξί χέρι στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν. Βγάζεις το σπρέϋ. Δεν είναι ζωή αυτή, κάπου πρέπει να τα πεις. Φεύγεις βιαστικά.

Ξημερώνει. Μια γριούλα πάει με το καροτσάκι της στην λαϊκή. Θα κάνει μπάμιες σήμερα. Ο ήλιος έχει βγει, όλοι στις δουλειές τους. Όπως πρέπει.

Περπατάει στο πεζοδρόμιο, το καροτσάκι τρίζει στις λακούβες.
Κοιτάζει τον τοίχο που γράφει

ΓΑΥΡΟΙ ΜΟΥΝΙΑ

* 45 *

2006-12-31T10:45:00.000-08:00

Καλή χρονιά σε όλους. Το 2007...

Εύχομαι ο καθένας μας να βρει μονοπάτια που τον ενθουσιάζουν, και θα τον κάνουν αληθινό και όχι ένα ακόμη τηλε-κατευθυνόμενο παιχνίδι που κουτουλάει από τοίχο σε τοίχο.

Εύχομαι να μπουν όλοι και όλα στη θέση τους, είτε αυτό λέγεται απονομή δικαιοσύνης στους εγκληματίες πολέμου που κλείνουν σπίτια εις το όνομα του Θεού και του Αλλάχ, είτε αυτό λέγεται διαχειριστές των πάντων, που οργανωμένοι σε ομάδες για να κρύβουν την δειλία τους, δεν ντρέπονται να καλύπτουν με θράσσος τις φωνές όλων των υπολοίπων. Οι πρωταγωνιστές της ημέρας, οι κομπάρσοι της αιωνιότητας.

Εύχομαι να πάνε όλα καλά, αλλιώς θα αναγκαστούμε να το ρίξουμε πάλι στο τραγούδι.

When I was three
I thought the world revolved around me
I was wrong and so I sing along
And if you dance, then dance with me.

Τραγούδι: Party Girl – U2

# 43 #

2006-12-13T12:10:00.000-08:00

Θα πάρω ένα σπίτι στην παραλία, με κήπο για να μαζεύω τα αδέσποτα σκυλιά που πετάνε οι άλλοι από τα σπίτια τους. Θα μάθω να παίζω ηλεκτρική κιθάρα για να τραγουδάω φάλτσα τους στίχους που καταλάβαινα καλύτερα όταν ήμουν μικρός. Θα τρέχω κάθε απόγευμα στην παραλία, βουλιάζοντας στην άμμο σαν παρασιτισμένο ζώο με τάσεις φυγής.

Τα βράδυα θα κάνω βόλτες στα βουνά με ένα γρήγορο αυτοκίνητο που δεν ξέρω καλά να οδηγώ, κάτι που θα κάνει την όλη εμπειρία υπερβατική. Κάτι σαν να πλησιάζεις τον Θεό. Θα αρχίσω να ασχολούμαι με την αστρονομία, θα πάρω ένα τηλεσκόπιο για να βλέπω τον Άρη και την Αφροδίτη, το φεγγάρι με τους εκατοντάδες κρατήρες.

Θα πάω να πολεμήσω στις πολυκατοικίες της Παλαιστίνης, δίπλα σε κάτι παιδιά με μούσια που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά, αλλά με κοιτάνε με ένα ήρεμο βλέμμα. Θα ξεψυχάνε στα χέρια μου μιλώντας μου αραβικά, εγώ θα λέω μαλακίες σε εσάς για να περνάει ανώδυνα η μέρα μας μιλώντας σας ελληνικά.

Τραγούδι: Bad Religion - Generator

# 39 #

2006-12-13T11:50:00.000-08:00

Απογειωνόμαστε. Αλήτες και ρουφιάνοι παίζουν μπουγέλο με την συνείδηση μας. Η σακούλα με το νερό θα σκάσει στα μούτρα όλων μας.

Εκτελούμε λειτούργημα. Η γραβατωμένη εξουσία που μιλάει εκ μέρους του λαού, που δίνει και παίρνει τον λόγο όποτε αυτή γουστάρει, που καταδικάζει όποιον φαίνεται ένοχος (η δίκη θα αργήσει, το δελτίο πρέπει να κάνει τηλεθέαση σήμερα), που οδηγεί Πόρσε εκ μέρους του λαού, που χτίζει βίλες και αράζει στα κότερα επιχειρηματιών εκ μέρους του λαού.

Τραγουδάμε. Ελληναράδες και παπάδες κάνουν τον σταυρό τους και δαγκώνουν τον Αλβανό στο λαιμό, χωρίς αντιτετανικό. Ευλόγησων.

Χορεύουμε. Βλέπουμε τηλεόραση 12 ώρες την ημέρα, τις άλλες 12 σκεφτόμαστε τί θα δούμε αύριο. Το είδες το Παρά Πέντε χθες, βλάκα?

Γλεντάμε. Χάθηκε η ηθική, χάθηκαν οι αξίες, τα παιδιά κάνουν παρτούζες στα σχολεία, εμάς στα γραφεία δεν μας σκέφτηκε κανείς.

Γονατίζουμε. Οι καιροί είναι δύσκολοι, οι δόσεις για την Alfa Romeo ατελείωτες, τα παιδιά στο Dream Show πολύ ταλαντούχα, πολύ.

Προσκυνάμε. Αγαλματένιο 24χρονο πρώην μοντέλο, με ξεχωριστή θηλυκότητα, πολύ κέφι και τρυφερότητα, επιθυμεί γνωριμία κυρίου για παρέα, διασκέδαση και ό,τι προκύψει.

Τραγούδι: Metallica – Dyers Eve

# 35 #

2006-10-15T10:58:00.000-07:00

Η πόλη φλέγεται. Τα παιδιά της καίγονται σε ένα άγγιγμα της και μόνο.
Η πόλη απόψε εσένα ονειρεύεται. Την παρασύρεις και την αναγκάζεις, σε αγαπάει και σε καταριέται, το όνομα της για πάντα στο βλέμμα σου να κουβαλάς.

Η πόλη σου ψιθυρίζει τις λέξεις που κανείς δεν ήξερε ότι θέλεις τόσο να ακούσεις. Σε αφήνει να τρέξεις στους άδειους δρόμους της, σου κλείνει το μάτι όταν πλαγιάζεις την μηχανή στις ριψοκίνδυνες στροφές της. Σε βλέπει να τσακίζεσαι στις μπαριέρες, δεν κλαίει. Το μόνο που ξέρει είναι να τραγουδάει. Η πόλη σε θυμάται, η πόλη σε ξεχνάει.

Τραγούδι: Pearl Jam - Wishlist

# 33 #

2006-10-10T14:58:00.000-07:00

Θυμάμαι την ημέρα που άρχιζε η φοιτητική ζωή, που έκλαιγα και αποχαιρετούσα για πρώτη φορά αυτούς που αγαπούσα. Με μια βαριά σιωπή να μου σφίγγει τον λαιμό. Πήγα όμως κατευθείαν στο δωμάτιο της Μαρίας, δεν την γνώριζα ακόμη καλά, αλλά νομίζω πως κατάλαβε αμέσως την στεναχώρια μου, με την κουβέντα με έκανε να ξεχαστώ. Ωραία χρόνια, ωραίες παρέες, τόσα διαφορετικά πρόσωπα και λόγια που δεν έχει νόημα να τα διηγηθείς. Το μόνο αληθινό είναι αυτό που ζεις, αυτό που σε κάνει να έχεις πάθος για την κάθε ασήμαντη στιγμή. Και μετά, δεν χρειάζεται να θυμάσαι τίποτα. Όταν ζεις με πάθος και επιπολαιότητα, δεν χρειάζεται να θυμάσαι τίποτα.

Δεν θέλω αναμνήσεις, δεν έχω τίποτα να κουβαλήσω μαζί μου, δεν θέλω να χρεωθώ ούτε και να χρεώσω κανέναν. Δεν με ενδιαφέρουν τα μέρη που έζησα και πέθανα παλιά, δεν θυμάμαι τα ονόματα των παιδιών που μιλούσα και γέλαγα, οι φωτογραφίες δεν ανασταίνουν κανέναν, μόνο παγιδεύουν την λάμψη από τα βλέμματα μας και μετά ζητάνε λύτρα και μας εκβιάζουν. Και μας ζητάνε πολλά, γιατί ξέρουν ότι μερικές φορές κρύβουμε στα φευγαλέα τις ελπίδες μας για τα παντοτινά. Γιατί αντί να βλέπουμε την ζωή, βλέπουμε την Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη, την Πέμπτη...

# 31 #

2006-10-09T10:51:00.000-07:00

Η ζωή περνάει πιο γρήγορα απ’ ότι θέλεις. Τα ποτήρια αδειάζουν πιο γρήγορα απ’ ότι θα ‘πρεπε, οι φωτογραφίες παλιώνουν πιο γρήγορα από τις αναμνήσεις. Τα φιλιά στεγνώνουν πιο γρήγορα όταν ανοίγεις το γκάζι στις στροφές, και αρχίσεις να γλυστράς μακριά από τα ανθρωπάκια που συνωστίζονται για μια ζωή στην ίδια ουρά. Και εσύ, αντί να κλείνεις τα μάτια σου, αρχίζεις να τραγουδάς. We don't belong, we don't belong, together.

Τραγούδι: Pearl Jam - Black (Athens 2006 Bootleg)

# 29 #

2006-10-01T02:13:00.000-07:00

Η φωνή μου έχει κλείσει, τα αυτιά μου βουίζουν, το μυαλό μου έχει μπλοκάρει στην εικόνα 10,000 παιδιών με υψωμένα τα χέρια να κρατάνε τον ρυθμό και να τραγουδάνε μαζί με τους Pearl Jam. Χθες βράδυ.

Ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πολύ μακριά από την πόλη τους, το Seattle των αυτοκτονιών, το Seattle της grunge, το Seattle των Nirvana. Και οι Pearl Jam είναι αυτό που απέμεινε από μια μουσική σκηνή που βρίσκει θαλπωρή μόνο στο περιθώριο, μακριά από rock stars και λάμψη. Ίσως γιατί η λάμψη κρύβει μέσα της την θλίψη.

He floated back down 'cause he wanted to share
His key to the locks on the chains he saw everywhere
But first he was stripped and then he was stabbed
By faceless men, well, fuckers
He still stands.

Τραγούδι: Pearl Jam - Given to Fly

# 25 #

2006-09-26T11:41:00.000-07:00

Πέφτεις στο κρεββάτι, σαν να πέφτεις στο κενό. Κοιμάσαι βαθιά, σαν να κρύφτηκες σε μια σπηλιά και να ακούς το νερό να κυλάει μαζί με το σώμα σου στις υπόγειες διαδρομές του βουνού.

Ξυπνάς, και δεν θυμάσαι. Το όνειρο και το ψέμα, την ημέρα που ξεκινάει και την νύχτα που ποτέ δεν συνέβη. Πλένεσαι, τρως βιαστικά πρωινό, φεύγεις. Είσαι καλά συντονισμένος με την καθημερινότητα, έχεις καθαρό σήμα από τον Ant1 και την κίνηση στους δρόμους της Αθήνας. Κρύβεσαι σε ένα κτίριο. Μετά σε ένα άλλο. Μέχρι να πέσεις και πάλι στο κρεββάτι.

Σαν να πέφτεις στο κενό. Απόψε θα ονειρευτείς τον Ευαγγελάτο να σου αποκαλύπτει, τον Τράγκα να σου χαμογελάει λυσσαλέα, την Βανδή να τρώει με βουλιμία, τον Χατζηνικολάου να παίζει τέννις με μαύρο κουστούμι, τον Ρουσσόπουλο να κάνει κούνια, τον Αρναούτογλου να πέφτει από το Άγιο Όρος.

Ξυπνάς, και δεν θυμάσαι. Δεν πειράζει, ξέρεις πού πρέπει να πας.

Τραγούδι: Thom Yorke & PJ Harvey – This mess we’re in

# 21 #

2006-09-18T14:03:00.000-07:00

Πως μπορείς να ξέρεις ότι τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου δεν θα τον ξαναδείς ποτέ?Πως θα καταλάβεις ότι αυτή είναι η τελευταία φορά. Τα λόγια σας δεν τα θυμάσαι καν, μόνο κάτι αστείες στιγμές, βλέμματα που μιλούσαν δίχως να μπορούν να κρυφτούν, κάτι τσαλακωμένα χαρτάκια στις νευρικές σου παλάμες. Και να ήξερες, τι θα άλλαζες. Θα αντάλλαζες εκείνη την σιωπή με ένα φιλί? Μήπως θα αντάλλαζες το ακριβοθώρητο αίσθημα ελέγχου για έναν ζαλισμένο πλανήτη που χάνεται κάτω από τα πόδια σου.

Δεν έχει σημασία, η τελευταία φορά θα είναι πάντοτε απλή, δίχως πυκνογραμμένες ομιλίες και σημαίες να κυματίζουν. Θα είναι ένα φευγαλέο χειροκρότημα, μία συνηθισμένη Κυριακή, ένα εμπορικό τραγούδι δίχως αλήθεια και ψυχή. Η τελευταία φορά δεν θα βρεθεί σε κανένα άλμπουμ φωτογραφιών. Γιατί ποτέ της δεν ήθελε να είναι αυτή που της καταλογίζουν, μία ανυποψίαστη στιγμή που κατάντησε ανάμνηση φορτική.

# 19 #

2006-09-07T16:14:00.000-07:00

Να μιλήσουμε πάλι για τον καιρό? Μήπως για τις διακοπές και τα ταξίδια? Ίσως για νεκρούς τραγουδιστές. Όλοι μπροστά στις οθόνες που φέγγουν τις αποβλακωμένες φάτσες μας. Νέοι και ωραίοι, με δουλειές και αυτοκίνητο, με άποψη και λεπτό χιούμορ. Ο καφές δεν μας αρέσει αλλά τον πίνουμε, το ποδόσφαιρο μας υπνωτίζει αλλά θα βρίσουμε τον διαιτητή, το φαγητό δεν τρώγεται αλλά θα το πληρώσουμε.

Αντί για όνειρα τρεφόμαστε με αποκαϊδια, γκλάμορους μαλακίες και τζετ-σετ χαμόγελα, να μας κάτσει το τζόκερ για να της τα τρίψουμε στην μούρη. Αντί για ταξίδια κάνουμε οργανωμένες εκδρομές, μια μέρα θα πάρουμε και εμείς τζιπ τσερόκυ και θα πουλάμε βαρβατίλα και τρέλα. Μέχρι τότε? Υπομονή, και πού ξέρεις. Μπορεί κάποια μέρα να κάνουμε ωτοστόπ και να μας πάρει η Βίσση με την ασημί της Πόρσε (ναι, εσένα λέω), να κληρονομήσουμε καμιά πολυκατοικία από την γεροντοκόρη αδελφή της μάνας μας και να γίνουμε αυτό που έμοιαζε ένα απλησίαστο όνειρο. Εισοδηματίες.

Κατά βάθος θα θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να βρίσκαμε κάτι ανώτερο από τα υλικά αγαθά, να μην σκοτώναμε την ώρα μας κάθε πρωί σε ένα γραφείο. Εκτός και αν κάποιος πιστεύει ότι η δουλειά δεν είναι απλά μια έτοιμη απάντηση για τα μαντρόσκυλα που είναι έτοιμα να μας φάνε, το φιλί του Ιούδα για τις επιθυμίες που χτυπάνε στις φλέβες μας. Ας είναι, έτσι κι αλλιώς δεν θα ξέραμε τί να κάνουμε δίχως τις αλυσίδες στα πόδια. Τις γουστάρουμε, είμαστε ασορτί. Άλλωστε η προσφορά είναι καλή. Τριάκοντα αργύρια, αντίτιμο σιωπής.

# 15 #

2006-08-31T15:13:00.000-07:00

Σήμερα έβρεξε επιτέλους. Ποτέ δεν το περίμενα ότι θα χαιρόμουν τόσο, ειδικά μετά από τόσα χρόνια στην Αγγλία να περπατάω χωρίς ομπρέλλα, έτσι όπως κάνω και το καλοκαίρι στην Ελλάδα χωρίς γυαλιά ηλίου. Αυτά τα δύο αξεσουάρ μου αλλοιώνουν το σκηνικό, μου χαλάνε τα χρώματα και την θέα. Όποιος με έχει ζήσει λίγο το ξέρει, ποτέ δεν περπατάω γρήγορα, κάνω βόλτα και όχι πέρασμα, χαζεύω. Τώρα θυμήθηκα την ταινία 'Τσάι στη Σαχάρα', όπου ο πρωταγωνιστής έλεγε ότι ο τουρίστας από την στιγμή που πάει κάπου σκέφτεται την επιστροφή, ενώ ο ταξιδιώτης δεν ξέρει εάν θα γυρίσει πίσω ποτέ. Μάλλον οι περισσότεροι είμαστε τουρίστες, ίσως και να φοβόμαστε να γίνουμε ταξιδιώτες. Ο καθένας έχει τους λόγους του, τις δικές του αλυσίδες που κουβαλάει πάντα μαζί του. Μερικοί τις συνηθίζουν, μερικοί τις σπάνε, μερικοί δεν τις βλέπουν καν.

Η βροχή ήρθε την τελευταία ημέρα του Αυγούστου, μετά από αρκετό καιρό αφόρητης ζέστης, που μπορεί σε κάποιους να άρεσε γιατί έψαχναν ευκαιρία να κοπανάνε ρακέτες σε μια μποτιλιαρισμένη παραλία γεμάτη με μαυρισμένα πρόσωπα με υφάκι και ένα μισοχυμένο μοχίτο ανα χείρας (το τελευταίο γκάτζετ του Έλληνα), σε εμένα πάλι όχι. Αφήνω απ' έξω τα ταξίδια, εκεί είμαι μπερδεμένος και αποπροσανατολισμένος και ίσως μέσα στην ζάλη μου να περνάω και καλά, εγώ μιλάω για το υπόλοιπο καλοκαίρι που την βγάζω γύρω από το σπίτι μου. Κουνούπια, ζέστη, ξαφνικό κρύο (κάποιος άναψε το air-condition), μετά πάλι ζέστη (ποιος το έκλεισε?), αρχίζω να φταρνίζομαι, τρέχει η μύτη μου, τέλος πάντων, ας δω λίγο τηλεόραση να ξεχαστώ, δεν το πιστεύω, το Ρετιρέ είναι αυτό?

Ό,τι και να λέω, το καλοκαίρι δεν το αλλάζω, και δεν το ξεχνώ. Το καλοκαίρι θα είναι πάντοτε η αφορμή για να λες φεύγω, είτε σαν ένας φλύαρος τουρίστας, είτε σαν ένας αμίλητος ταξιδιώτης. Και όποιος και να' σαι, το ίδιο θα τρέξεις.

# 13 #

2006-08-22T13:57:00.000-07:00

Το κορίτσι της διπλανής πόρτας το έσκασε από το παράθυρο. Και μάλλον δεν θα ξαναγυρίσει. Θέλει λέει να ταξιδέψει, να μάθει ισπανικά και να μείνει ένα χρόνο στην Βαρκελώνη. Όλες αυτό θέλουν, πως είναι δυνατόν?

Το κορίτσι της διπλανής πόρτας με κοίταζε κατευθείαν στα μάτια, στην αρχή περίμενε απλά ένα φιλί, μετά ήθελε να μου ξεγυμνώσει την ψυχή. Αφέθηκα, και μετά ήρθε ο έρωτας, σαν ένα πυροτέχνημα από το πουθενά. Καμιά φορά σκάει στον ουρανό και σβήνει, καμιά φορά σκάει στα χέρια σου και μένει για πάντα εκεί.

Το κορίτσι της διπλανής πόρτας στοιχειώνει τις μέρες και τις νύχτες όλων μας. Που να είναι άραγε, τί να θέλει να της συμβεί. Γιατί να ξεχνάει τόσο εύκολα.Γιατί να χαμογελάει κάθε φορά που πάει να μας θυμηθεί.

She's a predator posing as a house pet.

# 9 #

2006-08-16T13:59:00.003-07:00

Έβλεπα πάλι τα βίντεο με τους Nirvana, τον Kurt Cobain να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει την rock μιας ολόκληρης γενιάς, που όταν είδε το αίμα του στον τοίχο σάστισε, και τράπηκε σε φυγή. Τον είδα να τραγουδάει χωρίς πόζα και ύφος, σχεδόν καμπουριασμένος και με παλιά ρούχα, με τα φώτα των προβολέων σχεδόν να τον τυφλώνουν. Με μία απλότητα που καθηλώνει. Από κάτω χιλιάδες παιδιά να πάλλονται με την μουσική που ο ίδιος έγραψε, μια φουρτουνιασμένη θάλασσα από υψωμένες γροθιές να ξεσπάει μπροστά στα μάτια του.

Θυμάμαι ακόμα την μέρα που άκουσα για πρώτη φορά το smells like teen spirit. Ήμουν στο σχολικό, ο Πέτρος μου είπε 'άκου αυτό' και χαμογέλασε. Θυμάμαι ακόμα και την μέρα που άκουσα το όνομα του, και μετά την λέξη 'αυτοκτόνησε'. Ανατριχιάζω ακόμη. Θυμάμαι την Μαρία να κλαίει, το βλέμμα μου να παγώνει, να γίνεται σαν το δικό του, όταν έβλεπε το κοινό να χορεύει γεμάτο απελπισία και αλήθεια.

Εκείνη την στιγμή το ήξερα. Ποτέ δεν θα ξεπερνούσαμε την απώλεια του, κανένας από εμάς που τον βρήκαμε στην εφηβεία. Η μουσική του ποτέ δεν θα έβρισκε υποκατάστατο στην ψυχή μας. Γιατί τους nirvana τους βρήκαμε όταν ακόμα είχαμε ψυχή. Και όχι μαυρισμένο δέρμα, γυαλιά rayban, δουλειά μπροστά σε μια οθόνη, όνειρα κονσέρβα.

Καλό ταξίδι Kurt.

'Sappy'

And if you save yourself
You will make him happy
He'll keep you in a jar
And you'll think you're happy
He'll give you breathing holes
And you'll think you're happy
He'll cover you with grass
And you'll think you're happy now

And if you fool yourself
You will make him happy
He'll keep you in a jar
Then you'll think you're happy
He'll give you breathing holes
Then you will seem happy
You'll swallow in this shit
Then you'll think you're happy now.

# 5 #

2006-08-07T02:30:00.000-07:00

Είναι ωραίο να φορτώνεις το αυτοκίνητο με τα πράγματα σου κάθε Παρασκευή πρωί, και μετά την δουλειά να μην ακολουθείς την γνωστή διαδρομή, αλλά να βγαίνεις κατευθείαν στην εθνική, σε ένα δρόμο ανοιχτό. Να βάζεις το αγαπημένο σου cd, και να βλέπεις τα αυτοκίνητα να τρέχουν και να πάλλονται ρυθμικά, σαν το αίμα στις φλέβες ενός παθιασμένου δραπέτη που τρέχει για να σώσει την ζωή του.

Ακόμη ένα σαβ/κο στο Λημνιώνα, με την σκηνή να είναι 10 μέτρα από την βαθιά θάλασσα της Εύβοιας, που είναι ζεστή επιφανειακά, και παγωμένη στην καρδιά, όταν κάνεις μακροβούτια. Αυτή την φορά δεν είχε αέρα, ούτε πολλά αστέρια, θυσία στο Αυγουστιάτικο λαμπερό φεγγάρι, που σε μια εβδομάδα θα γεμίσει, και θα κάνει τον Ιγκόρ να γρυλίζει, και εμένα να κάθομαι να τον ακούω μαγεμένος.

Το Σάββατο το απόγευμα βαρεθήκαμε, παραλίγο να φεύγαμε, η ζέστη είχε κάνει τα κεφάλια μας να βουίζουν σαν μύγες που ονειρεύονται την Ανταρκτική. Τελικά δανειστήκαμε δύο ρακέτες και παίξαμε μέχρι να πέσουμε στην θάλασσα από την κούραση, είχε αρχίσει να βραδυάζει και η παραλία είχε γεμίσει με φωτιές γύρω από τις σκηνές.

Έκλεισα τα μάτια, σταμάτησα να κολυμπάω, το κεφάλι μου χάθηκε μέσα στο νερό, κρύφτηκα σε μια φωτογραφία που δεν φαίνομαι, αλλά θα είμαι πάντα εκεί.

# 3 #

2006-07-31T02:42:00.000-07:00

Γιατρέ μου δεν είμαι καλά. Όποτε γυρίζω από διακοπές, έστω και 3 ημερών, νομίζω ότι η Κηφισσίας είναι παραλία με αμμουδιά, ο τροχονόμος το παιδί για τις ξαπλώστρες, και η όμορφη κοπέλα που βράζει στην κίνηση στο διπλανό αυτοκίνητο γερμανίδα τουρίστρια που μου χαμογελάει πονηρά. Ο δρόμος της επιστροφής λες και δεν υπήρξε ποτέ για μένα. Οι άλλοι πάνε το πρωί στο γραφείο και ανάβουν τον υπολογιστή, εγώ κοιτάω την καρέκλα μου και ενστινκτωδώς ψάχνω σημείο για να στήσω την ομπρέλλα, για να μην με χτυπάει ο ήλιος.

Τέλος πάντων, η αιτία όλων αυτών των δεινών είναι ότι για μια ακόμη φορά το έσκασα από την Αθήνα για το σαβ/κο, αυτή τη φορά για Σπέτσες, στο εξοχικό του Γιώργου. Πάλι πήγαμε με το δικό μου αυτοκίνητο, ο Γιώργος δεν είχε τι να κάνει και χάζευε τον ουρανό. Μετά από λίγο άρχισε να βλέπει περίεργα φώτα, ήρθαν οι εξωγήινοι, ήρθε το τέλος καβάλα σε ένα u.f.o. που διαφημίζει διαστημικά ταξίδια σε προσιτές τιμές. Ο Γιώργος έχει καμιά φορά ένα μικρό πρόβλημα στην ομιλία, κολλάει στις λέξεις και δεν επιταχύνει, και όταν με το καλό επιταχύνει νομίζεις πως έχει καταπιεί kawasaki. Οπότε το να πει unidentified flying object ήταν μία καινούργια πρόκληση, μία ευκαιρία για νέα μεγάλα ρεκόρ. Μετά από καμιά ώρα προπόνησης, και εκεί που λες ότι το ‘χε, το έχανε εντελώς με χαρακτηριστική ευκολία, και κατέληγε σε ένα εντυπωσιακό τρακάρισμα, από αυτά που βλέπεις στην formula 1 όταν οι οδηγοί νιώθουν πλήξη.

Οι Σπέτσες βουίζανε από τον κόσμο (ή μήπως βουίζανε τα αυτιά μου από τον Γιώργο;) και μου επιφύλλασαν πρόσωπα που είχα να δω κάπου 3 χρόνια, την Λυδία, την Ιόλη, traffic jam down the memory lane. Στις διακοπές περνάς τόσο χρόνο με τους φίλους σου, που νιώθεις μια οικειότητα και μια άνεση διαφορετική. Προσπερνάς τις λέξεις, δεν λες αυτά που ευκόλως εννοούνται, μιλάς συνθηματικά και με το βλέμμα, κολυμπάτε παρέα. Και μετά αποτραβιέστε, χάνεται ο καθένας στις δουλειές του, γιατί αυτό που σας ενώνει δεν θα το βρείτε όσους καφέδες και να πιείτε στο κέντρο της Αθήνας. Η ουσία έχει μείνει εκεί που την άφησες, και το μόνο που έμεινε είναι οι λέξεις που λίγες μέρες πριν προσπερνούσες. Μέχρι την επόμενη φορά που θα το σκάσετε μαζί.

# 1 #

2006-07-26T07:12:00.000-07:00

Το προηγούμενο σαβ/κό πήγαμε στο Λημνιώνα για ελεύθερο camping, με τον Γιώργο και τον Κοχύλη. Δυόμιση ώρες από την Αθήνα, με λίγο χωματόδρομο στην πορεία, και όταν κατεβαίνεις από το αμάξι αλλάζεις κόσμο. Παραλία με άμμο, και στην πλάτη σου ένας βράχος να σε προστατεύει από αερά και άλλες συμφορές. Φτάσαμε σχεδόν βράδυ, και οι άλλοι στήσανε τις σκηνές, εγώ κράταγα τον φακό. Εγώ επεμβαίνω μόνο στα δύσκολα, τα εύκολα και τετριμμένα με αφήνουν ασυγκίνητο.

Ο ουρανός το βράδυ μακριά από τα φώτα της πόλης μαγνητίζει το βλέμμα, και άμα δεν αρχίσεις τις ψεύτικες συζητήσεις για το πού είναι η Μεγάλη Άρκτος, σε καθηλώνει. Το επόμενο πρωί είχε τρελό αέρα, και μέχρι το απόγευμα παλεύαμε με τα κύματα που μας πετάγανε στην άμμο, μετά από 2-3 ανεξέλεγκτες σβούρες. Τα πετραδάκια και η άμμος από τα μαλλιά μου βγήκαν μετά απο 2 μέρες. Το θαλασσινό νερό από την μύτη μου ακόμα βγαίνει, σε σημείο που νιώθω υδροκέφαλος.

Προς το βράδυ ο Κοχύλης μελαγχόλησε δίχως να λέει το γιατί, άναψε ένα τσιγάρο και αγνάντευε το Αιγαίο. Μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες να τον επαναπατρίσουμε στην γη της βλακείας (μας), αρχίσαμε να τον βαράμε και να του πετάμε τα μικροαστικά μας καρεκλάκια με το σήμα της άγκυρας. Μετά από λίγο, και ενώ ο Κοχύλης έτρεχε σαν τον Βέγγο στην παραλία για να ξεφύγει από τα ιπτάμενα αντικείμενα και τις κλωτσιές μας, αποφασισάμε να παίξουμε fight club, τιμής ένεκεν στην αγαπημένη μας ταινία, που έστω και για λίγο, μας άλλαξε.

Δεν αντέξαμε πολύ, μετά από 5 λεπτά ξύλου (όχι πρόσωπο, επιτρέπονται κλωτσιές και μπουνιές) τα φτύσαμε. Ο Γιώργος έφαγε κατά λάθος μία μπουνιά στο πίσω μέρος του κεφαλιού του από εμένα (έσκυψε την λάθος στιγμή), ο Κοχύλης και εγώ μείναμε με κάτι γδαρσίματα. Μετά από όλα αυτά, η διάθεση του Κοχύλη όντως ανέβηκε, μόνο και μόνο για να πέσει μία ώρα μετά. Το μόνο που έμεινε ήταν ο πόνος σε διάφορα σημεία του σώματος, και η ανησυχία του Γιώργου μήπως έχει πάθει εσωτερική αιμορραγία (η αλήθεια είναι ότι από την Κυριακή δεν έχω νέα του).

Την επομένη μέρα δεν μιλάγαμε πολύ, βγάλαμε όμως ωραίες φωτογραφίες, και μάθαμε από το ραδιόφωνο ότι ο Λίβανος ακόμα βομβαρδίζεται. Ένας καθηγητής διεθνών σχέσεων σχολίαζε την τακτική του Ισραήλ, και εγώ ένιωσα ένας ηδονοβλεψίας στην τραγωδία των άλλων, που το μόνο που μπορούσα να κάνω είναι να υποψιαστώ το μέγεθος του πόνου και της απώλειας που έχει γίνει μέρος της ζωής (και όχι απλά ένας φόβος), κάπου μάκρια από αυτήν την παραλία.

Το μεσημέρι μαζέψαμε τα πράγματα και φύγαμε, επιστροφή στην αρχή της εβδομάδας, πάλι εκεί.

Δυο γκαζι, μια φρενο...

23.

* 99 *

* 95 *

*91*

*89*

* 7:47 *

* 83 *

* 65 *

* 63 *

* 59 *

* 53 *

* 49 *

* 45 *

# 43 #

# 39 #

# 35 #

# 33 #

# 31 #

# 29 #

# 25 #

# 21 #

# 19 #

# 15 #

# 13 #

# 9 #

# 5 #

# 3 #

# 1 #

91

89